سپنتا | جنگ

چهارشنبه بیست و هشتم خرداد ۱۴۰۴

جنگ

از طرف دیگر، خودم و همه را صرفا بخشی از تاریخ می‌بینم. این‌همه آدم آمده‌اند و خوشی کرده‌اند و رنج کشیده‌اند و مرده‌اند. یا در صلح، یا در جنگ. یا ابله، یا آگاه. تنها چیزی که به دردشان خورده، به زنده‌بودنشان اندک‌معنایی داده، شناخت و دانشی بوده که توی کیسه‌شان ریختند و جمع کردند و با خودشان خاک شد. چون میراثی در کار نیست. آنها زنده بودند و مردند. ما هم تاریخ می‌خوانیم و عبور می‌کنیم و دنبال تجربه خودمان می‌رویم. حالِ من چه فرقی دارد با آن کسی که فرضا در نیشابور، در انتظار رسیدن لشکر مغول‌ها نشسته بود؟ هیچ فرقی. هرچه او از زندگی فهمید، من هم فهمیدم. اگر او نجات یافت من هم نجات می‌یابم. من هم به همان‌جایی می‌روم که او رفت. همان چیزهایی که خیام می‌گفت دیگر، همین‌ها هم حرف تکراری است.

برچسب‌ها: quotes

نوشته شده توسط فرشته در 11:41 | | لينک به اين مطلب

SepanTa

"نام" اصولا چیز مهمی است. كل موضوع را می شود در چند كلمه یا طی یك كلمه خلاصه كرد و اسمش را گذاشت "نام". نام اینجا را سپنتا گذاشتم چون می خواستم سپنتا شود و انگار باز او بود كه مثل روز اول با دم اهورایی اش در من می دمید و انگار باز من بودم كه سرشار می شدم و فارغ از زنجیر های زمینی، پر می گرفتم تا اوج. در هوایش دم زده ام و عشقش را لمس كرده ام. خواستم جوری باشد كه اینجا بوی وجود خودم را بدهد: بوی او را! نامش را سپنتا گذاشتم چون می خواستم سپنتا شود و انگار باز او بود كه دمید و اینجا را سپنتا كرد. «سپنتا از مصدر سپانكیه یعنی مقدس، تعالی»

SepanTa

فهرست اصلی

گذشته سپنتا

می‌خوانم