امروز بیست ساله می شوم. طبیعتا باید برای هرکسی اتفاق خوشایندی باشد؛ اینکه بزرگ شده، اینکه به بیست رسیده و یک تحول اساسی می کند و دیگر برچسب بچه رویش نیست.

اما نمیدانم چرا همین امسال برای اولین بار است که در روز تولدم ناراحتم. شاید چون تصمیم داشتم به بیست نرسیده کارهای زیادی را به سرانجام برسانم و نتوانستم. شاید به این خاطر که هنوز به درک درستی از خودم نرسیدم. شاید چون بعد از گذشت بیست سال به اندازه همان بیست سال از خودم رضایت ندارم. و شاید هم چون هنوز فکر میکنم که بچه ام...

فردا (17مرداد) هم روز خبرنگار است. اما این روز، تبریک خاصی دارد؛ به خودم و تمام خبرنگارها و مخصوصا دوستان خوب خبرنگارم در خبرگزاری. جای شکرش باقیست که در این حرفه، حداقل به اندازه همان دو سال فعالیت از خودم رضایت دارم.