همه چیز و همه کس را به خاطر خودم دوست دارم. فقط به خاطر خودم... اینکه آنها برای "من" کاری انجام میدهند و از "من" هم میخواهند کاری برایشان انجام دهم و اگر این ارتباط قطع و یا یکطرفه شود، "من" کم توقع میشوم. اینکه آنها به "من" در مواقع بحرانی کمک میکنند و  "من" را دلداری می دهند.

فکر کردم به اینکه کدامیک از اطرافیان و مخصوصا دوستان نزدیکم را به خاطر خودشان دوست دارم. دیدم هیچکس را... و باز هم "من" کم توقعی کرد از خودم. اینکه برای رهایی از تنهایی با همه دوست میشوم و "من" دیدم که بازهم این دوستی فقط به خاطر خودم بوده!

به اینجور دوستی عادت کردم؛ از اینجور دوستی خسته شدم. اینکه "من" فقط به خاطر خودم با دیگران رفیق میشوم. و حالا هم اگر یکی از آن مثلا بهترین دوستهایم به "من" بی توجهی کند، میشکنم! به همین راحتی...