امروز صبح به یکی از دوستان گفتم: " نمی دونم چرا فکر می کنم خدا حرفهای من رو نمی شنود. "

چند دقیقه نگذشته بود که کلاس اون ساعتم تشکیل نشد و من می خواستم برم به کارهام برسم.

برای رسیدن به مقصد بهتر بود از توی حرم امام رضا (ع) میان بر می زدم.

داشتم می رسیدم به حرم که با خودم گفتم: " نیم ساعت می رم زیارت و بعد می رم به کارم می رسم؛ مرسی خدا جون! انگاری قسمت بود که من بیام حرم! "

وقتی داشتم می رفتم توی حرم، خانمی که من رو  گشت، جلوم رو گرفت و گفت: " این شارژر موبایل توی کیفت چیکار می کنه؟ "

شارژر رو نشون داد و گفت: " خانم! شما نمی تونی بری تو حرم! "

جا خوردم! تا اون موقع یاد شارژر نبودم!

اومدم کنار و از بیرون به گنبد نگاه کردم... دلم شکست... اشک هام ناخودآگاه ریخت...

تنبیه از این بالاتر هم می شد!!

خدایا منو ببخش...

از حرفی که زدم پشیمونم

( و الله سمیع علیم )

می خواهم به آرامش برسم

در نظرم آرامش خیلی دور می نمایاند

چشمانم دیگر طاقت اشکهایم را ندارند...

من باید به خودم برسم

من حتی نمی دانم که کیستم!

من چقدر تنهایم

من فرسنگ ها از خودم دورم...

ای کوه! می خوام مثل تو پایدار باشم

من با وزش کوچک نسیمی تکان می خورم...

آرامش چیست؟ هویت چیست؟ پایداری چیست؟

صبح و شب به دنبال آنها می گردم.

من می توانم... من باید بتوانم آرامش، هویت و پایداری را پیدا کنم...

19 بهار گذشت و من در خواب بودم

نمی گذارم که بیستمین بهار در خواب سپری شود

تنها یک فرصت می خواهم

من فرصت بازگشت به خود را می خواهم...